چه فکری تو کله‌تون بود؟
شما احمقای ضعیف واقعاً فکر کردین می‌تونین دیوار سطح ۱۲ رو خراب کنین.
قبرستان بریک اعضای یدکی بدن دیوارشکن
قیمت‌ها به استخون رسیدن!
خب، ظاهر که همه چیزی نیست.
یه طلا؟ توهین‌آمیزه، رفیق!
آهای، «گابلینو بگیر» بازی کنیم؟
حتماً! بعدشم «گالمو بزن» بازی می‌کنیم!
آهای بچه، اینجا نمایش خیمه شب‌بازی راه ننداختم.
ایجا قبرستونه.
اونطرف شهر نمایش خیمه شب‌بازی راه انداختم.
آه، ببخشید.
آهای بچه، حالا چرا داری با این استخونا حرف می‌زنی؟
عجیبه. دوستات کجان؟
هیچ دوستی ندارم.
ببینین کی اینجاس. جفریِ عجیب‌غریب!
نگران نباش. فقط سربه‌سرت می‌ذاریم.
جفری، می‌خوای مثل یه نی‌نی کوچولو گریه کنی؟
هی شما کَله پوکا ستون فقرات ندارین، چطوره من یه دونه بهتون بدم!
خیلی کُندی.
خدایا، ممنونم.
ترسوندن بچه‌ها بهترین کاریه که تا حالا کسی برام انجام داده.
آهای بچه عجیبه‌، بیا اینجا!
گوش کن، حق هر کسیه که دوست داشته باشن،
پس من با استخونای دورانداختنی برات چند تا دوست ساختم.
سلام جفری. می‌خوای بریم بازی؟
بازی؟ البته!
خوبه.
پشه‌ احمق! قبلا بهت گفتم که هیچ خونی ندارم!
طلا! طلا!
- جیرینگ! - واقعاً، جیرینگ!
خیلی خوب پسرا. اوضاع رو براهه.
بعد از این هممون قراره پولدار بشیم.
آره، دیوارهای بلوری می‌گیریم، پرچم همه کشورها رو
و یه سری مشعل که به هیچ دردی نمی‌خورن.
اومدیم تو! تونستیم! تونستیم!
باشه. نترسین بچه‌ها.
حداقل هنوز طلا رو داریم.
- طلا! - بیل‌هامون!
خب. ممکنه اینجا گیر افتاده باشیم، اما غذامون واسه چند هفته کافیه.
آه، متأسفم. فکر مردن اشتهامو باز می‌کنه.
«نظارت بحران: روز اول.»
هشت ساعته که زمین از هم باز شده
و سه تا معدنچی و میلیون‌ها طلای پیروزی رو به کام خودش کشیده.
«تالار شهر»
نظم! نظم تالارو رعایت کنین!
هر کاری می‌کنیم تا طلامون رو...
اوه آره و معدنچی‌هامون به خونه برگردن.
نمی‌خوام کسی رو اسم ببرم ولی کار لوید بود!
چی؟ تقصیر من نبود!
یه کسی کلبه من رو برده بالای تونل معدنچی‌ها.
وای، باورم نمی‌شه که یک روزه ریشت اینقدر رشد کرده. چه خفن.
این دیوارها از لب‌های مینیونا هم لیزتره.
چیه؟ دوره دانشجویی وقت تجربه کردنه.
سلام، معدنچی‌های گرفتار!
داریم روی یک نقشه نجات کار می‌کنیم اما...
تو این مدت، آذوقه می‌اندازیم پایین.
غذا، آب و چند تا نقاشی‌ از طرف بچه‌های محله.
نقاشی‌ها رو واسه آتیش استفاده کنین.
دفعه دیگه آروم بفرستش پایین!
بیستمین روز از «لغزش به آخر دنیا»
و شاید تالار شهر بالاخره راه‌حلی داشته باشه.
زیک اینجا با منه و مراحل نقشه رو برامون توضیح می‌ده.
این طناب رو بر می‌داریم و می‌اندازیمش پایین.
فنآوری! در دوران شگفت‌انگیزی زندگی می‌کنیم.
- نه پیت! این یه طنابه - می‌دونم!
خُب، یه طناب دیگه داریم؟
بودجه طناب رو صرف پارچه‌نویس کردیم.
معدنچی‌ها نجات پیدا کردن! هورا!
فقط باید اون عوضیا رو نجات بدم
تا این عوضیا فکر نکنن که من عوضیم.
سلام خوشبختی!
میتونم ازت استفاده کنم!
آفرین، گابلینای شجاع. دهکده‌تون قدردان شماست.
- آره! کسی یه قهرمان سفارش داده؟ - نه راستش.
اوه آره، خوبه. به‌هرحال من اینجام.
خوب، اونا مردن.
سوراخ رو ببندین، خطر افتادن وجود داره.
پادشاه! ما زنده‌ایم.
ریزش معدن تقصیر من نبود.
کار اونا بود! وقتی سعی می‌کردن همه طلاهای مارو بدزدن!
خُب، همه یه نفس عمیق بکشین و فرار کنین!
دیدی؟ خطر افتادن.
اون عجییب‌غریب رو ببین واسه خودش بازی می‌کنه. عجیب‌غریب.
آره، وقتی بهش خوش می‌گذره بدون هیچ دلیل خاصی عصبانی می‌شم!
از پسش برمیایم.
نمی‌شناسمت، اما می‌خوام یه حالی به استخونات بدم.
بازوت. یه‌ جورایی آشناست.
شبیهِ...بازوی بابامه.
نخیر. بابات عکس مامانتو روی استخون جلوی ساعدش حک کرده.
اوه پسر! بازوی خودشه!
- ایول، مامانت جذابه! - خفه شو! این زن یه قدیسه!
من قلدر شدم چون بابام بالای سرم نبود که تربیتم کنه!
منم قلدری می‌کنم چون با آزار آدمای ضعیف‌تر، احساس قدرت می‌کنم.
جِفری، متأسفیم. خیلی متأسفیم!
وای بابا! دلم تنگ شده.
بیا. تو بیشتر از من به دست بابا احتیاج داری.
جِفری، تو با معرفتی.
می‌شه دوباره مامانتو ببینم؟
رفقا، امروز کارتون خوب بود.
و یه خسته نباشید ویژه به یکی از جنگجوها.
خودم، ریک غوله!
آهای!وقتی می‌خندم شما هم بخندین.
شرط می‌بندم که تیرها رو دورتر از جایی که شلیک کنی پرتاب می‌کنم!
دیگه بسه، قلدرِ گنده!
بذار سرسختیت رو با یه چیزی که قبلاً امتحان کردم آزمایش کنم!
چیکار کردی؟
بهتره اول دست از عوضی‌بازی برداری،
چون تا وقتی یاد نگیری چطور دوست پیدا کنی، همین اندازه می‌مونی.
کوچولوئه، بلند نیست.
نَه، اصلاً بلند نیست. نَه، اصلاً بلند نیست.
راستش، فقط کوچولوئه.
آب رفته و به زمین نزدیک شده،
ریزه‌میزه بودن باعث تأسفه، چون هرچی باشه، کوچولو، کوچولوئه.
من بزرگترین و بدترین بودم، اما حالا به سختی می‌تونم از پسِ یه...
از پسِ یه، آه...
منظورم اینه که زندگی قبلیم رو می‌خوام.
واقعاً می‌خوای زندگی قبلیت برگرده یا فقط اندازه قبلیت؟
منظورت چیه؟
می‌خوام بگم، این چیزیه که واقعاً می‌خوای باشی؟
یه منزویِ بدخلق که موقع سختی‌ها هیچ‌کسی رو نداره که بهش تکیه کنه؟
تا حالا فکر کردی که کمک کردن به دیگران ممکنه بهتر از آسیب رسوندن باشه؟
دربارش فکر کن.
کوچولوئه، بلند نیست،
اندازه‌ات مهم نیست، هنوزم می‌تونی غافلگیرمون کنی.
با کارهای کوچیکت پیشرفت کن،
چون حتی کوچولوها هم می‌تونن کمکمون کنن.
برگشتم گفتم، «اکسیر؟ من فکر کردم می‌گی ایکبیر!»
حالا، واسه تردستی بعدیم به یه سوراخ بینی نیاز دارم.
می‌بینم که یه کوچولو، یه درس واقعاً بزرگ گرفته.
و می‌خوام بابتش ازت تشکر کنم.
فکر کنم لیاقتش رو پیدا کردی.
نه! صبر کن! الآن نه...
فکر کنم باید صبر می‌کردم تا از سوراخ بینی بیاد بیرون.
می‌خوام همتون بدونین که من یه غول جدیدم.
بدجنسی تموم شد.
در عوض، به فکر صلح، عشق و دوستی هستم.
بهمون حمله شده! ریک، لهشون کن!
لهشون می کنم....ولی با مهربونی.
دوستان! دوستان! همتون دوستای من هستین!
بیا بغلم! همه بیاین بغلم، بیا بغلم. یالا بیا بغلم.
بالاخره، اینم سایز هشت. آخ جون!